விவசாயிகள் இயக்கத்தின் முன்னேயுள்ள கருத்தியல் சவால்களும் நமது பணிகளும்
பாதல் சரோஜ்
(இணைச்செயலாளர், அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்கம்)
(உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் விவசாய சங்க செயல்பாட்டாளர் வகுப்புக் குறிப்புகளின் அடிப்படையில், மார்க்சிஸ்ட் ஆசிரியர்குழுவின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க எழுதியனுப்பிய கட்டுரையின் தமிழ் வடிவத்தின் முதல் பகுதி)
மனித சமூகம் ஒரே நேர்கோட்டில் தொடர்ந்து முன்னேறுவதில்லை. அதேபோல், அது என்றென்றும் ஒரே நிலையிலும் இருப்பதில்லை. அதன் வளர்ச்சியில் பல்வேறு கட்டங்கள் உள்ளன. அந்தக் கட்டங்கள் மாறும்போது, சமூகத்தின் வடிவங்களும் மாறுகின்றன; அதன் அடிப்படைத் தன்மையும் மாற்றமடையக்கூடும்.
முதலாளித்துவம் போன்ற ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகக் கட்டம்கூட எப்போதும் ஒரே வடிவத்தில் இருப்பதில்லை. அதன் அடிப்படை இயல்பு மாறாமல் இருந்தாலும், அதன் வெளிப்புற வடிவங்கள் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
இந்த மாற்றங்கள் எந்த நாட்டில், எந்த வரலாற்றுக் காலகட்டத்தில் நடைபெறுகின்றன என்பதற்கேற்பவும் வேறுபடுகின்றன. இத்தகைய மாற்றங்களுக்கு முக்கியமான காரணம், அந்தந்தக் காலத்தில் நிலவும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் நிலையும், அதிலிருந்து உருவாகும் முரண்பாடுகளுமே ஆகும்.
பொதுவாகச் சொல்வதானால், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் இருக்கும் இரு எதிரெதிர் வர்க்கங்களுக்கு இடையிலான போராட்டமே சமூக இயக்கத்தின் முக்கிய உந்துசக்தியாகும். அந்தப் போராட்டம் எல்லாக் காலங்களிலும் ஒரே வடிவத்தில் வெளிப்படுவதில்லை; பல்வேறு வடிவங்களில் அது வெளிப்படுகிறது. வர்க்கங்களாகப் பிளவுபட்ட சமூகத்தில், கருத்துகள் உட்பட அனைத்திற்குமே ஒரு வர்க்கப் பங்கு இருக்கிறது.
விவசாயிகள் இயக்கம், அடிப்படையில், விவசாய சமூகத்தின் ஓர் இயக்கமாகும். குறிப்பாக, சுரண்டலுக்கு உள்ளாகும் விவசாயிகளின் இயக்கமாகும். எனினும், விரிவான பொருளில் பார்த்தால், இந்தியா போன்ற விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நாட்டில், இது சுரண்டப்படும் மக்கள் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய முக்கியமான இயக்கங்களில் ஒன்றாகும்.
1936-ஆம் ஆண்டு அது தொடங்கப்பட்ட காலத்திலிருந்தே அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்கம் இந்தக் கேள்வி குறித்து தெளிவானதொரு நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தது. பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை பெறுவது அதன் முக்கிய நோக்கமாக இருந்ததோடு, சமூகத்தை ஒரு புதிய அடிப்படையில் மறுசீரமைப்பதும் அதன் நோக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டது.
அதன் நிறுவனத் தலைவரான சுவாமி சஹஜானந்த சரஸ்வதி, தனது தொடக்க உரையிலேயே இதைத் தெளிவாகக் கூறினார்:
“இந்த விவசாயிகள் அமைப்பு நாட்டின் முழுமையான விடுதலையை ஆதரிக்கிறது. எனினும், அது மேற்கொண்டுள்ள போராட்டம் என்பது விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் சுரண்டப்படும் மக்களின் முழுமையான பொருளாதார, அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான போராட்டமாகும்.”
அவர் மேலும் கூறினார்: “விவசாயிகளின் உடனடியான அரசியல், பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடும் அதே நேரத்தில், அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான போராட்டமும் நடைபெறும். இந்தப் போராட்டத்தின் மையத்தில் அனைத்து வகையான ஜமீன்தாரி முறையையும் ஒழிப்பது, வாடகை முறையை ஒழிப்பது, படிப்படியாக அதிகரிக்கும் வகையில் வரி முறையில் மாற்றம் செய்வது, உழுபவனுக்கே நிலம் வழங்குவது, நிலமற்றவர்களுக்கு நிலம் வழங்குவது, கடனிலிருந்து விடுதலை பெறுவது ஆகியவை இருக்கும்.”
இந்த அமைப்பு மாநாட்டில், நாட்டின் விவசாயிகளின் எதிர்காலப் போராட்டங்களுக்காக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட 38 அம்சக் கோரிக்கைகளில், அனைவருக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி, இலவச மருத்துவம், இலவசமான மற்றும் பாதுகாப்பான குடிநீர், தேசிய வீட்டு வசதிக் கொள்கை ஆகிய கோரிக்கைகளும் இடம்பெற்றிருந்தன. அனைத்து விவசாயிகளும் துப்பாக்கிகளையும் ஆயுதங்களையும் வைத்திருக்கும் உரிமையும் கோரிக்கைகளில் ஒன்றாக இருந்தது.
1917-ஆம் ஆண்டின் சோசலிசப் புரட்சியின் தாக்கமும், அதற்குப் பிந்தைய 19 ஆண்டுகளில் தொழிலாளர்கள் – விவசாயிகளின் அமைப்புகளான சோவியத்துகள் செய்த பணிகளும் அடைந்த சாதனைகளும் அந்த மாநாட்டில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது.
எனவே, விவசாயிகள் இயக்கத்தின் உடனடிக் கோரிக்கைகள் அந்தக் காலத்தின் நெருக்கடியை பிரதிபலிக்கக்கூடும் என்றாலும், அதன் இறுதி நோக்கம் நாட்டில் உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சியை நிறுவுவதாகும்.
முதலாளிகள் மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகள் போன்ற சுரண்டும் வர்க்கங்களை அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றி, உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சியை நிறுவுவதே இதன் நோக்கம். இதன் மூலம் தடைபட்ட மனித சமூகத்தின் வளர்ச்சியை முழுமையாக விடுவிக்க முடியும்.
ஒவ்வொரு மனிதரும், தமது சொந்த வளர்ச்சியிலும், சமூகத்தின் வளர்ச்சியிலும், தங்களால் இயன்ற முழுமையான பங்கை வகிக்கக்கூடிய நிலை உருவாக்கப்பட வேண்டும். அதன் மூலம், சமூகம் மேலும் மேலும் சிறந்த, ஒற்றுமையான, நல்லிணக்கம் கொண்ட ஒரு நிலையை நோக்கி முன்னேற வேண்டும். எனினும், இது எளிதான பணியல்ல. சுரண்டல் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துவிடுவதாலேயே இந்த மாற்றம் தானாக நிகழ்ந்துவிடாது.
இதற்குக் காரணம், சுரண்டும் வர்க்கங்களான முதலாளிகளும் நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகளும் அரசியல் அதிகாரத்தைத் தங்கள் கைகளில் வைத்திருக்கிறார்கள். தங்களுடைய ஆட்சியைப் பாதுகாப்பதற்கும், அதற்கு எதிராக எழும் குரல்களை ஒடுக்குவதற்கும் கிடைக்கக்கூடிய அனைத்து கருவிகளையும் அவர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
தங்களின் ஆதிக்கத்திற்கான எந்தவொரு துறையையும் அவர்கள் விட்டுவைப்பதில்லை. கொடூரமான அல்லது வன்முறையான எந்தவொரு வழியையும் பயன்படுத்த அவர்கள் தயங்குவதில்லை.
எனவே, விவசாயிகள் இயக்கத்திற்கும், இதுபோன்ற பிற ஜனநாயக மக்கள் இயக்கங்களுக்கும் முன்னேயுள்ள முதலாவது பணி, இந்த அதிகாரத்தை எதிர்கொள்ளவும், அதன் அடக்குமுறையை எதிர்த்து நிற்கவும் கூடிய இயக்கங்களையும் அமைப்புகளையும் உருவாக்குவதாகும்.
அதிகாரம் என்பது நிறுவனங்களை நடத்துவதற்காக அல்லது அரசை நிர்வகிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நிர்வாக அமைப்பு மட்டுமல்ல.
சிறைச்சாலைகள், காவல்துறை, சட்டங்கள் போன்ற அடக்குமுறைக் கருவிகள் மூலமாக மட்டுமே அதிகாரம் தனது மேலாதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதில்லை. உண்மையில், கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைக்கப்படும் பெரும்பான்மையான மக்களின் எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்த அடக்குமுறைக் கருவிகளின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு. அதன் உண்மையான ஆதிக்கம் மக்களின்மீதான கருத்தியல் ஆதிக்கத்தில்தான் உள்ளது.
அது சுரண்டப்படும் மக்களின் மனங்களைக் கைப்பற்றுகிறது. அவர்களின் மனங்களில் அதன் பிடி எவ்வளவு அதிகமாக இருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு அதன் ஆட்சி பாதுகாப்பாகவும் வலிமையாகவும் இருக்கிறது.
இந்த அரச அதிகாரத்தின் இயல்பையும் அதன் கருத்தியல் மாயையையும் புரிந்துகொண்ட கார்ல் மார்க்ஸ், லெனின், கிராம்சி போன்ற சிந்தனையாளர்கள் இதை ஆழமாக ஆராய்ந்துள்ளனர்.
கிராம்சியின் கருத்துப்படி, ஆளும் வர்க்கங்களின் ஆதிக்கம் அல்லது மேலாதிக்கம் கருத்தியல் தன்மை கொண்டது.
மார்க்ஸ் கூறியது: சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்தியல் என்பது ஆளும் வர்க்கங்களின் கருத்தியலாகும்.
சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் உற்பத்தி முறை மனிதர்களுக்கான பொருட்களை மட்டும் உற்பத்தி செய்வதில்லை; பொருட்களுக்காக மனிதர்களையும் உருவாக்குகிறது என்றும் அவர் கூறினார்.
இன்றைய காலத்தின் முக்கியமான சிந்தனையாளர்களில் ஒருவரான நோம் சாம்ஸ்கி, “சமூகத்தின் ஒப்புதலை உருவாக்குதல்” என்ற தனது கருத்தின் மூலம், ஆளும் வர்க்கம் தனது செயல்களுக்கு ஆதரவாக சமூக உணர்வை எவ்வாறு வடிவமைக்க முயல்கிறது என்பதை விளக்கியுள்ளார்.
இறுதியாக, யாருடைய நலன்கள் பாதிக்கப்படுகின்றனவோ, அவர்களையே தனது ஆதரவாளர்களாக மாற்றுகிறது; சில சமயங்களில், தங்களது நலன்களுக்கு எதிரான அதே கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தும் கருவிகளாகவும் அவர்களை மாற்றுகிறது.
கருத்தியல் மேலாதிக்கத்தை உருவாக்குவதற்கான பல வழிமுறைகள் நீண்ட காலமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டும் சோதிக்கப்பட்டும் வந்துள்ளன. அவற்றில் கருத்தியல் கோட்பாடுகள் மற்றும் கருத்தாக்கங்கள், மதம், இந்தியாவில் வர்ணம் மற்றும் சாதி அமைப்பு, இலக்கியம், பண்பாடு, கல்வி, ஊடகங்கள், பழக்கவழக்கங்கள், மரபுகள், ஏன் மொழியும்கூட அடங்கும்.
தகவல் புரட்சி, இணையம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய வளர்ச்சிகள் இந்தப் பணியை சுரண்டும் வர்க்கங்களுக்கு மேலும் எளிதாக்கியுள்ளன. கருத்துகள் பரவும் வேகமும், அவற்றின் தாக்கம் தொற்றைப் போலப் பரவும் அளவும் அதிகரித்துள்ளன.
மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தவும், மாயைகளை உருவாக்கவும் பயன்படுத்தப்படும் தகவல் தொடர்பு முறைகள் மேலும் கவர்ச்சிகரமானதாகவும், ஈர்ப்புடையதாகவும், நுட்பமானதாகவும் மாறியுள்ளன.
இந்த வளங்களின் மீது தங்களுக்குள்ள கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, ஆளும் வர்க்கங்கள் மிகுந்த திறமையுடன் அவற்றைப் பயன்படுத்துகின்றன.
அவர்கள் தங்களுக்கான ஒரு சொந்தக் கதையாடலை உருவாக்குகிறார்கள். தங்களது நலன்களுக்கு ஏற்ற விளக்கங்களை உருவாக்குகிறார்கள். அதற்கேற்ப சமூகச் சூழலையும் வடிவமைக்கிறார்கள்.
சமீப ஆண்டுகளில் இந்தக் கருத்தியல் தாக்குதலின் சில முக்கியமான வடிவங்களைப் பின்வருமாறு அடையாளம் காணலாம்.
1. முதலாளித்துவமே நிரந்தரமானது என்ற கருத்து
சோசலிச உலகிற்கு ஏற்பட்ட பின்னடைவுக்குப் பிறகு, முதலாளித்துவம் என்றென்றும் நீடிக்கும்; அது தவிர்க்க முடியாதது என்ற கருத்தைச் சுற்றி ஒரு பெரிய கருத்தியல் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.
இனி, முதலாளித்துவம் எந்த வடிவத்தை எடுத்தாலும்—சில சிறிய சீர்திருத்தங்கள் அல்லது மாற்றங்களுடன் இருந்தாலும்—சிலர் அதிகாரமும் செல்வாக்கும் கொண்டவர்களாகவும், பெரும்பான்மையானவர்கள் அவர்களுக்கு கீழ்ப்படிந்தவர்களாகவும் இருக்கும் இந்த அமைப்பே நிலைத்து இருக்கக்கூடிய ஒரே அமைப்பு என்று மக்களை நம்ப வைக்க முயற்சி செய்யப்பட்டது. ஆனால் உலகின் உண்மையான நிலை இதற்கு நேர்மாறானதாகும். அந்த உண்மை மறைக்கப்பட்டது; மறுக்கப்பட்டது. அதன் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் மக்களிடம் காட்டினர். இவ்வாறு, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மனிதகுலம் வளர்த்து வந்த ஒரு கனவை அழிப்பதற்கான பிரச்சாரம் நடத்தப்பட்டது.
2. மக்கள் போராட்டங்களில் இருந்து விலகச் செய்வது
இதன் தொடர்ச்சியாக உருவான அடுத்த முக்கியமான முயற்சி, மக்களைப் போராட்டங்களில் இருந்து விலக்குவதாகும். மக்கள் இயக்கங்கள், போராட்டங்கள், கூட்டு நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றால் எதையும் சாதிக்க முடியாது என்ற உணர்வை மக்களிடம் உருவாக்க முயற்சி செய்யப்பட்டது; அந்த முயற்சி இன்றும் தொடர்கிறது.
மக்கள் இயக்கங்களை இகழ்வது, அவற்றை அவமதிப்பது, அவற்றின் மீது பழி சுமத்துவது, அவற்றை இழிவுபடுத்துவது, அதன் மூலம் அவற்றுக்கு எதிராக வெறுப்பை உருவாக்குவது போன்ற வழிகளும் பயன்படுத்தப்பட்டன. இந்த முயற்சிகளுக்கு அஞ்சாதவர்கள், அடக்குமுறைக்கும் தொல்லைகளுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு எதிராக திட்டமிட்டு பொய்யான வழக்குகள் போடப்பட்டன; சிலர் சிறையிலும் அடைக்கப்பட்டனர்.
இது வெறும் போராட்டக் குழுக்கள், அமைப்புகள் அல்லது தனிநபர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல் மட்டுமல்ல. அடிப்படையில் இது ஜனநாயகத்திற்கே எதிரான தாக்குதல் ஆகும். ஜனநாயகபூர்வமாகக் கருத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கான பிற வழிகளும் இத்தகைய தாக்குதலுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளன.
3. சுரண்டுபவர்களை முன்மாதிரிகளாகக் காட்டுதல்
“சமூகத்தின் ஒப்புதலைப் பெறுவதற்கான” மற்றொரு வழி, கொள்ளையடிப்பவர்கள், சுரண்டுபவர்கள் மற்றும் குற்றவாளிகளுக்கு மரியாதையும் புகழும் வழங்கி, அவர்களை முன்மாதிரிகளாகக் காட்டுவதாகும்.
ஊடகங்களின் மீது முழுமையான கட்டுப்பாடும் ஆதிக்கமும் இருப்பதால், இந்தப் பணியும் மேலும் எளிதாகியுள்ளது. சுரண்டல் ஒழுக்கமற்றது; சுரண்டுபவர்கள் சமூகத்திற்கு எதிரானவர்கள் என்ற மதிப்பீடுகள் மனிதகுலத்தின் நீண்டகால நெறிமுறை மாண்புகளாக இருந்து வந்துள்ளன.
இப்போது அந்த மாண்புகள் தலைகீழாக மாற்றப்படுகின்றன. மோசடி செய்வது திறமை என்று காட்டப்படுகிறது. பிறருக்குச் சொந்தமானதைப் பறிப்பது புத்திசாலித்தனம் என்று காட்டப்படுகிறது. கொடூரம் திறமை என்று காட்டப்படுகிறது.
4. மனித மாண்புகளை மதிப்பிழக்கச் செய்தல்
படிப்படியாக, மனித சமூகம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளில் உருவாக்கி வளர்த்த மனித மாண்புகளையே மதிப்பிழக்கச் செய்யும் நிலைக்கு இந்தச் செயல்முறை வந்துள்ளது. மனிதனாக மாறுவது தொடர்ச்சியான ஒரு செயல்முறை.
விழிப்புணர்வு, உணர்வு, அறிவொளி, பகுத்தறியும் திறன், ஆய்வு செய்து புரிந்துகொள்ளும் திறன் ஆகியவை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளில் மனிதன் வளர்த்துக் கொண்ட பண்புகளாகும். இப்போது இந்தப் பண்புகளே மனிதர்களிடமிருந்து பறிக்கப்படுகின்றன.
நவீனத்துவம் ஒரு நோயல்ல. அது விலகல் அல்லது வீழ்ச்சியின் அடையாளமும் அல்ல. மனிதன் நாகரிகமடைந்த வளர்ச்சிப் பாதையின் ஒரு பகுதியாகவும், அதற்கான ஒரு வழியாகவும் நவீனத்துவம் உள்ளது.
16 மற்றும் 17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உருவான புத்தொளி இயக்கம், மனித மாண்புகள், தனிநபர் சுதந்திரம், உலகளாவிய மனித உரிமைகள் ஆகியவற்றின் வளர்ச்சிக்கான அடித்தளத்தை உருவாக்கியது. மனித வாழ்க்கையை மேம்படுத்திய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும், ஜனநாயகபூர்வமான சமூகத்திற்கும் அது அடித்தளம் அமைத்தது. இப்போது அந்த மரபு பின்னோக்கித் திருப்பப்படுகிறது.
ஏகாதிபத்தியம் இந்தப் பின்னோக்கிச் செல்லும் செயல்முறையை மிகுந்த வெளிப்படையான முறையில் நடத்தி வருகிறது. அது ஒரு நாட்டிற்குள் மட்டும் நடைபெறவில்லை; உலக அளவிலும் நடைபெறுகிறது.
பின்நவீனத்துவம், “பிந்தைய உண்மை” போன்ற கருத்துகளிலிருந்து தொடங்கி, இப்போது கொள்ளையடிப்பதையும் இனப்படுகொலையையும் வெளிப்படையாக நியாயப்படுத்தும் நிலைக்கு வந்துள்ளது.
5. மனித சமூகத்தின் சாதனைகளை எதிர்மறையாக மாற்றுதல்
மனித சமூகம் பெற்ற ஒவ்வொரு நல்ல சாதனையையும் எதிர்மறையான ஒன்றாக மாற்ற முயற்சி செய்யப்படுகிறது. சமூக சீர்திருத்தங்களால் கிடைத்த முன்னேற்றங்கள் அகற்றப்படுகின்றன.
அதே நேரத்தில் மூடநம்பிக்கை, கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை, பிற்போக்கான பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவை மிகப்பெரிய பாரம்பரியமாகப் போற்றப்படுகின்றன. அறிவை மறுக்கும் போக்கையும் மத அடிப்படைவாதத்தையும் பெருமைப்படுத்துவதற்கான அனைத்து முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
இந்த நோக்கத்திற்காக அரசின் அனைத்து அதிகார அமைப்புகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பெயர்களை மாற்றுவதும், பாடங்களின் உள்ளடக்கத்தை மாற்றுவதும் இதற்கான தொடக்கம் மட்டுமே.
இந்த சக்திகள் தங்களது நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முடிந்தால், இறுதியில் சமூகத்தின் அடிப்படை அமைப்பையே மாற்றும் நிலைக்கு இது செல்லும்.
6. மனிதர்களின் அந்நியமாதலை முழுமைப்படுத்துதல்
மனிதர்களை தங்களிடமிருந்தும், சமூகத்திடமிருந்தும் விலகியவர்களாகவும், விரக்தியடைந்தவர்களாகவும், துண்டிக்கப்பட்ட தனிமனிதர்களாகவும் மாற்றும் செயல்முறை முழுமையடையும் நிலையில் உள்ளது. மனிதனின் இந்த அந்நியமாதல் குறித்து மார்க்ஸ் தனது புகழ்பெற்ற கோட்பாட்டில் ஏற்கனவே எச்சரித்திருந்தார்.
7. மக்களை மாயைகளில் சிக்கவைத்து செயலற்ற நிலையில் வைத்திருத்தல்
மொத்தத்தில் பார்க்கும்போது, மக்களைச் செயலற்றவர்களாகவும் பல்வேறு மாயைகளில் சிக்கியவர்களாகவும் வைத்திருப்பதே இதன் ஒரே உண்மையான நோக்கமாகும்.
இதற்காக புதிய முறைகள், புதிய ஊடகங்கள், புதிய கருவிகள் தொடர்ந்து தேடப்படுகின்றன. ஏற்கனவே உள்ள பிளவுகள் மேலும் கூர்மையாக்கப்படுகின்றன.
பழைய வகையான “அபினி”கள் புதிய வடிவில், கவர்ச்சிகரமான முறையில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு பிரபலப்படுத்தப்படுகின்றன. பொதுவாக இதை அடையாள அரசியல் என்று குறிப்பிடலாம்.
8. சாதி மற்றும் வர்ணப் பிரிவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட அடையாள அரசியல்
இந்தப் பகுதியில் ஏற்கனவே இருக்கும் வர்ணம் மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான பிளவுகளைப் பயன்படுத்தி, அடையாள அரசியல் மேலும் தீவிரப்படுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம் சமூகத்தை மீண்டும் இடைக்காலத்தில் நிலவிய சமூக அமைப்பை நோக்கி உந்தித் தள்ளும் முயற்சி நடைபெறுகிறது.
இந்த நடவடிக்கையை எளிதாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகவும் மாற்றுவதற்காக, ஒப்பீட்டளவில் புதிதாக உருவான வகுப்புவாதம் தீவிரமாகத் தூண்டப்பட்டு வளர்க்கப்படுகிறது. இந்த இரு கேள்விகளும் சற்று விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியவை ஆகும்.
சாதி
சாதி என்பது முதன்மையாக இந்தியாவிற்கேயுரிய ஒரு தனித்த அம்சமாகும். உலகின் வேறு எந்தப் பகுதியிலும் இதே வடிவத்தில் சாதி அமைப்பு காணப்படுவதில்லை. அது வேறு இடங்களில் பரவியிருந்தாலும், அதன் தொடர்பு இந்தியாவுடனேயே இருந்துள்ளது. இந்திய நாகரிகம் சமூக வளர்ச்சியின் பல்வேறு கட்டங்களைக் கடந்து வந்தபோது சாதி உருவானது.
பொதுவாகப் பார்த்தால், அதன் அடிப்படையானது உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும் உற்பத்தி உறவுகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பில், அதாவது உற்பத்தி முறையிலேயே இருந்தது. இந்தச் செயல்முறை குறுகிய காலத்தில் நடந்த ஒன்றல்ல.
கி.மு. ஆறாம் நூற்றாண்டில் இருந்த புத்தர் காலத்திலிருந்து கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டில் குப்தர் ஆட்சியின் இறுதிக்காலம் வரை, சுமார் ஆயிரம் முதல் ஆயிரத்து இருநூறு ஆண்டுகள் வரை இது தொடர்ந்து வளர்ந்தது.
இந்த காலகட்டத்தில் சாதி அமைப்பு உருவாகி, நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஒரு சமூக அமைப்பாக நிலைபெற்றது. மனுஸ்மிருதி போன்ற நூல்கள் இதனை முறைப்படுத்தி சட்ட வடிவம் கொடுத்தன. மதத்துடன் இணைத்து அதற்கு நியாயப்பூர்வமான அங்கீகாரத்தையும் வழங்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
ஆரிய நாகரிகத்தின் பழமையான நூலான ரிக் வேதத்தில் சாதி பற்றிய குறிப்பு இல்லை. அதில் இரண்டு வர்ணங்கள் மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகின்றன—பிராமணர் மற்றும் விஷ்.
பிராமணர், குடியின் தலைவராகவும் பூசாரியாகவும் இருந்தார். மீதமிருந்த மக்கள் அனைவரும் விஷ் என்ற ஒரே வர்ணத்தில் வைக்கப்பட்டனர். பின்னர் ரிக் வேதத்தில் (இடைச்செருகலாக – மொ-ர்) சேர்க்கப்பட்ட புருஷ சூக்தத்தில், வர்ணங்களின் எண்ணிக்கை நான்காக அதிகரிக்கப்பட்டது.
பிராமணர்கள் பிரம்மாவின் தலையிலிருந்தும், சத்திரியர்கள் அவரது தோள்களிலிருந்தும், வைசியர்கள் தொடைகளிலிருந்தும், சூத்திரர்கள் கால்களிலிருந்தும் தோன்றியவர்கள் என்று கூறப்பட்டது.
அந்தக் காலத்தில் இந்தப் பிரிவுகள், ஒவ்வொரு குழுவினரின் தொழிலையும் சமூக நிலையையும் குறித்தன. அவை பிறப்புடன் இணைக்கப்படவில்லை. வர்ணங்களுக்கு இடையே உறவுகளும் சமூக நகர்வும் சாத்தியமாக இருந்தன.
ஆரம்ப காலத்தில் இந்த அமைப்பு தொழில்களுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. “கர்மா” என்பதன் பொருள் பொதுவாக வேலை அல்லது செயல் என்பதாகும். முந்தைய பிறவியில் செய்த செயல்களின் விளைவு என்ற கருத்து பின்னர் சேர்க்கப்பட்டது.
ஆனால் சமூகத்தில் வர்க்கங்கள் உருவானதும், இரும்பினைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டதும், விவசாயம் வளர்ந்ததும், அதன் மூலம் உபரி உற்பத்தி குவிந்ததும், இந்த சாதிய அமைப்பு, முறையானதொரு சுரண்டல் கருவியாக மாற்றப்பட வழிவகுத்தது.
சாதி அமைப்பு நீண்ட காலம் நீடித்ததன் ரகசியம்
கிராமப்புற சமூகங்கள் வளர்ந்தபோது, பழங்குடியின சமூகங்களும் பொதுச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இணைக்கப்பட்டன. அவர்களுக்கென்று தனித்த மொழிகளும் பண்பாடுகளும் இருந்தன; அவர்கள் இயற்கையை வழிபடுபவர்களாக இருந்தனர். வர்ணாசிரம அமைப்பு அவர்களை ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளின் பிரிவுக்குள் தள்ளி, தன்னுள் இணைத்துக் கொண்டது.
வரலாற்றின் பல்வேறு காலங்களில் இந்தியாவிற்கு வந்த சாகர்கள், ஹூணர்கள், குஷாணர்கள், யவனர்கள், குர்ஜர்கள் போன்ற படையெடுப்பாளர்களும் பின்னர் சாதி அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக மாறினர்.
வெவ்வேறு தொழில்களில் ஈடுபட்டிருந்த குழுக்கள், படிப்படியாக அந்தத் தொழில்களையே பரம்பரைத் தொழில்களாக மாற்றிக் கொண்டன. அதன் மூலம் அவை சாதிகளின் வடிவத்தைப் பெற்றன.
மக்களைப் பிரித்து அவர்களைத் தங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்த நிலையில் வைத்திருப்பதற்காக, ஆளும் வர்க்கங்களின் கைகளில், சாதி என்பது ஆன்மீக ஆயுதமாகவும் பொருளாதார ஆயுதமாகவும் மாறியது.
இந்த வகையில் பார்த்தால், பழங்குடியின சமூகங்களின் காலத்துக்கும் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் தோற்றத்திற்கும் இடைப்பட்ட அடிமைத்தன காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் உருவான தனித்துவமான வடிவமே சாதி அமைப்பாகும்.
இந்தியாவில், அடிமைகள், ரோமில் இருந்த அதே வடிவத்தில் இருந்ததில்லை. அதே நேரத்தில், இந்தியாவில் அடிமைகள் இருந்ததே இல்லை என்று கூறுவதும் முழுமையாகச் சரியானதல்ல. பழங்கால இலக்கியங்களில் த்வஜாஹ்ரித, பக்ததாச, கிரஹஜ, க்ரீத, தாத்ரிமோ, பைத்ரிகோ, தாசஸ்ச போன்ற பல்வேறு வகையான அடிமைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. “சப்தைததாசயோனயஹ” என்ற வகைப்பாட்டில் அடிமைகளின் ஏழு தோற்றங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
ஆனால் இந்தியாவின் முழு சமூக உற்பத்தி முறையும் இந்த அடிமைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்தியாவில் அடிமைத்தனம் பொதுவாக கால்களில் சங்கிலி போடுவதன் மூலம் நிலைநிறுத்தப்படவில்லை. மாறாக, மனதில் சங்கிலி போடுவதன் மூலம்—அதாவது சாதி அமைப்பின் மூலம்— நிலைநிறுத்தப்பட்டது.
மதம், மறுபிறப்பு, கர்மாவின் பலன் போன்ற கோட்பாடுகள் உருவாக்கப்பட்டு சாதியுடன் இணைக்கப்பட்டன. சாதி அமைப்பு நீண்ட காலம் நிலைத்ததற்கான முக்கிய காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
பின்னர் வந்த நிலப்பிரபுத்துவமும் பிற சுரண்டல் அமைப்புகளும் சமூகத்தைப் பிளவுபடுத்துவதில் சாதிக்கு இருந்த திறனை உணர்ந்து, முறையாகச் சட்ட வடிவத்தில் அதை உறுதிப்படுத்தின.
கீழ்சாதியினரின் சுரண்டலுக்கு சட்டப்பூர்வமான அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டது. அந்தச் சுரண்டலை மறுப்பதே தண்டனைக்குரிய ஒரு குற்றமாக மாற்றப்பட்டது.
சாதியை ஒரு சுரண்டல் கருவியாக வரையறுத்த தாமோதர் தர்மானந்த் கோசாம்பி கூறினார்: “உற்பத்தி வளர்ச்சியின் ஆரம்ப நிலையில் வர்க்கத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெயரே சாதி. குறைந்த அளவு வலிமையைப் பயன்படுத்தி உற்பத்தியாளரின் உரிமைகளைப் பறிக்கும் வகையில் சமூக உணர்வை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு வர்க்க அமைப்பே சாதி.”
இந்திய சமூகத்தில் வர்க்கங்களின் உருவாக்கமும் பெருமளவில் வர்ணாசிரம அமைப்பின் கட்டமைப்புக்குள்ளேயே நடைபெற்றது.
நாட்டின் ஏழு முக்கிய தொழில் குழுமங்களும் வைசிய வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பதும், மிகப் பெரும்பான்மையான ஏழை நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பதும் தற்செயலானது அல்ல.
மொத்தத்தில் பார்த்தால், சாதி என்பது ஒரு மாயை; ஒரு அகந்தை; ஒரு மனரீதியான அடிமைத்தனம்; ஒரு புராணக் கற்பனை; ஒரு மூடநம்பிக்கை; மற்றும் ஒரு கடுமையான வழக்கமும் ஆகும்.
இவை அனைத்தும் இருந்தபோதிலும், சாதி என்பது மனித மனத்தில் வேரூன்றியுள்ள ஒரு சமூக உணர்வாக மாறியுள்ளது. மற்ற சமூக உணர்வுகளைப் போலவே, அது ஒரு பொருளாதார மற்றும் சமூக சக்தியாகவும் மாறியுள்ளது.
வாழும் சமூகத்தைத் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் இற்றுப்போன பழைய சிந்தனை வடிவங்களின் ஒரு “பேயாக” சாதியும் உள்ளது.
சாதிய உணர்வின் மூன்று முக்கிய பண்புகள்
1. தூய்மை மற்றும் தீட்டு பற்றிய தனிப்பட்ட கருத்துகள்.
2. தன்னைச் சுற்றியே சுழலும், பிறரை விலக்கும் மரபுகள்.
3. சுரண்டல் மற்றும் சமத்துவமின்மையின் மீது அதிருப்தி. இந்த அதிருப்தி தன்னைவிட மேலானதாகக் கருதப்படும் சாதிகளுக்கு எதிராகத் திரும்புகிறது; ஆனால் தன்னைவிட கீழானதாகக் கருதப்படும் சாதிகளுக்கு எதிராகத் திரும்புவதில்லை.
வர்ணாசிரம அமைப்பு சாதிக்கு சட்ட மரபின் தோற்றத்தை வழங்கியது.
மனுஸ்மிருதி, கவுதம ஸ்மிருதி போன்ற நூல்கள் சாதி அமைப்பைப் பாதுகாப்பதற்காக கொடூரமான மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற வழிமுறைகளை முறைப்படுத்தின.
குறிப்பிட்ட சமூக நிலைமைகள், இந்த நடைமுறைகளை உருவாக்கி, அவை வளர்வதற்கும் உதவின. சாதி சமூக முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாகவும், அறிவியல் வளர்ச்சிக்குத் தடையாகவும் மாறியது.
சாதி நீண்ட காலம் நீடித்ததன் ரகசியம்
ஆழமாக வேரூன்றிய படிநிலை உறவுகள், நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு, சுரண்டலுக்கு உதவிய சமூக உறவுகள் இன்ன பிற காரணங்களால், முதலாளித்துவமும் சாதியை ஒழிக்கவில்லை. மாறாக, தனது சொந்த நலன்களுக்காக அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது.
சாதி அமைப்பின் கீழ் தானாக உருவான தொழில்பிரிவு, தன்னிறைவு பெற்ற கிராமப்புற சமூகங்கள் உருவாக வழிவகுத்தது. இதன் மூலம் நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பும் நிலைத்திருக்க உதவியது. ஆனால் சமூக முன்னேற்றம் தேக்கமடைந்து தடைப்பட்டது.
பரம்பரை அடிப்படையிலான தொழில்பிரிவும் சாதி அமைப்பு உருவாக முக்கிய பங்களிப்பு செய்தது. தொழில்களுக்கும் திறன்களுக்கும் இடையே மாறிச் செல்லும் வாய்ப்பு கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
இதன் விளைவாக, நிலப்பிரபுத்துவத்தின் ஆரம்ப காலத்தில் உருவான அறிவியல், தொழில்நுட்ப, பண்பாட்டு முன்னேற்ற மரபுகள் தங்களுக்குள்ளேயே அடைக்கப்பட்டு, வளர்ச்சியின்றி புதைந்து போயின.
ஒரு காலத்தில் உலகின் பிற பகுதிகளைவிட முன்னேறியிருந்த இந்தியா பின்னர் ஒப்பீட்டளவில் பின்தங்கியதற்கான முக்கியமான மற்றும் தீர்மானகரமான காரணங்களில் ஒன்று, சாதி அமைப்பு உருவாக்கிய இந்தத் தேக்கநிலையாகும்.
வர்ண அமைப்பின் கடுமைக்கும் அதன் ஒடுக்குமுறை மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற தன்மைக்கும் எதிராக, லோகாயத மரபுக்குள் புத்தமும் சமணமும் தோன்றின. அதுகாலம்வரை நிலவிய சாதி அமைப்புக்கு எதிராக எழுந்த மிகப்பெரிய சவால் இதுவாகும். ஆனால் இந்த இயக்கங்கள் சில நூற்றாண்டுகள் மட்டுமே நீடித்தன. பின்னர் ஆளும் வர்க்கங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இவை வந்ததால், அவற்றின் புரட்சிகரமான, மக்கள் சார்ந்த தன்மை படிப்படியாக மங்கியது.
பின்னர் பிராமணிய மதம் அவற்றை கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் அழிப்பதற்கான அனைத்து வழிகளையும் பயன்படுத்தியது.
முகலாயர்கள் இந்தியாவிற்கு வந்த பிறகு, இஸ்லாமின் சமத்துவக் கருத்து முன்வைத்த நெறிமுறைச் சவால், பக்தி மற்றும் சூஃபி மரபுகள் உருவாகக் காரணமாக இருந்தது.
இந்த இயக்கங்கள், மதத்தின் பெயரால் நிலவிய, அறிவை மறுக்கும் போக்கையும், வர்ண அமைப்பின் கொடூரமான மனிதாபிமானமற்ற தன்மையையும் எதிர்த்தன. தலித் பிரிவிலிருந்து புனிதர்கள், கவிஞர்கள் மற்றும் தத்துவஞானிகள் உருவாகினர். சமூகச் சீர்திருத்தத்தின் வலுவான அம்சத்தைக் கொண்ட ஒரு புதிய இயக்கமாக சீக்கியம் உருவானது.
இந்தக் காலகட்டத்தில் பல தலித் சாதிகள் தங்களை விடுவித்துக் கொள்ள முயன்றன. சிலரின் நிலை மேம்பட்டது; சிலர் ஒடுக்கப்பட்டனர். ஆனால் வர்ண அமைப்பின் அடித்தளத்தை அசைக்க முடியவில்லை.
முகலாய ஆட்சியாளர்களே வர்ண அமைப்பில் அரசு தலையிடுவதைத் தடை செய்யும் அரசாணைகளை வெளியிட்டனர். பின்னர், ஒரு வகையில் பார்த்தால், இந்திய இஸ்லாமும் சாதி அமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு தன்னுள் கொண்டுவந்தது.
பிரிட்டிஷார் இந்தியா முழுவதையும் ஒரே சந்தையாக மாற்றுவதற்கும், அனைத்து சாதிகளையும் முதலாளித்துவத்தின் சேவகர்களாக மாற்றுவதற்கும் சாதி அடிப்படையிலான சில பழக்கவழக்கங்களில் மாற்றங்களைச் செய்ய முயன்றனர்.
ஆனால் 1857 கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு, இந்தப் பிரிவுகளைத் தங்களது சொந்த நலன்களுக்காகப் பயன்படுத்துவது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
மிகப் பெரிய அளவில் நடைபெற்ற விடுதலைப் போராட்ட அலை கூட சாதியை ஒழிக்க முடியவில்லை. விடுதலைப் போராட்டத்தில் தலித்துகளும் ஆதிவாசிகளும் மிகச் சிறப்பான பங்காற்றியிருந்தபோதிலும் இது நடந்தது.
(தொடரும்)
தமிழில்: வீ. பா. கணேசன்
Leave a Reply