சொல்லகராதி – அடித்தளம், மேற்கட்டுமானம்
இரா. சிந்தன்
சமூகத்தின் ஒருங்கமைப்பை விளக்கும்போது மார்க்சியத்தில் “அடித்தளம்” மற்றும் “மேற்கட்டுமானம்” ஆகிய கருத்தாக்கங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பொருளாதார அடித்தளமும் கருத்தியல் / அரசியல் மேற்கட்டுமானமும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் பிரிந்த இரு நிலைகள் அல்ல; அவை ஒன்றோடொன்று இயங்கியல் உறவு கொண்ட அம்சங்களாகும்.
1. பொருளாதார அடித்தளம்
‘அடித்தளம்’ என்பது ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார கட்டமைப்பாகும். இதுவே சமூக மற்றும் அரசியல் வாழ்வின் பொருளியல் அடிப்படையாக அமைகிறது.
உற்பத்தி சக்திகள் — நிலம், மூலப்பொருட்கள், இயந்திரங்கள், கருவிகள், தொழில்நுட்பம் மற்றும் மனித உழைப்புச் சக்தி — மற்றும் உற்பத்தி உறவுகள் — யார் உடைமையாளர், யார் உழைக்கிறார்கள், உழைப்பால் உருவாகும் உபரியை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள் — ஆகிய இரு அம்சங்களும் அடித்தளத்தின் கூறுகளாகும்.
அரசியல் பொருளாதார விமர்சனத்திற்கு ஒரு பங்களிப்பு (1859) என்ற நூலின் முகவுரையில் கார்ல் மார்க்ஸ் எழுதுகிறார்:
“இந்த உற்பத்தி உறவுகளின் ஒட்டுமொத்தமே சமூகத்தின் பொருளாதார கட்டமைப்பாகும்; இதுவே உண்மையான அடித்தளமாகும். இதன் மீதே சட்ட மற்றும் அரசியல் மேற்கட்டுமானம் எழுகிறது.”
2. மேற்கட்டுமானம்: அரசியல், சட்டம், கருத்தியல்
மேற்சொன்ன பொருளாதார அடித்தளத்தின் மீதே மேற்கட்டுமானம் உருவாகிறது. அதில்:
அரசு, சட்ட நிறுவனங்கள், அரசியல் அமைப்புகள், மதம், கல்வி, ஊடகங்கள், மெய்யியல், பண்பாடு, ஆதிக்க சார்ந்த ஒழுக்க மதிப்புகள் ஆகியவை அடங்குகின்றன.
இந்த மேற்கட்டுமானம் நிலவுகிற சமூக ஒழுங்கை உறுதிப்படுத்தவும், அதை மறுஉற்பத்தி செய்யவும் உதவுகிறது. முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பில் இயங்கும் பல நிறுவனங்கள் முதலாளித்துவ சமூக உறவுகளே இயல்பானவை, நிலையானவை, தவிர்க்க முடியாதவை என்ற எண்ணத்தை உருவாக்குகின்றன.
ஆனால், மேற்கட்டுமானத்தை பொருளாதாரத்தின் வெறும் இயக்கமற்ற பிரதிபலிப்பாக மார்க்சியம் கருதுவதில்லை. அரசியல் போராட்டங்கள், கருத்தியல் செயல்பாடுகள், மற்றும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள் வரலாற்று வளர்ச்சியை தீவிரமாகப் பாதிக்கக்கூடியவை.
அதனால்தான் மார்க்சியத்தை வெறும் பொருளாதார நிர்ணயவாதமாகக் குறைக்கக் கூடாது என்று மார்க்சியம் எச்சரிக்கிறது. இறுதியில் தீர்மானகரமான பாத்திரத்தை பொருளாதார அடித்தளம் வகித்தாலும், அரசியல், கருத்தியல் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டங்கள் ஒப்பீட்டளவில் சுயேட்சையான இயக்கவியலைக் கொண்டவையாகும்.
ஆதிக்கத்தின் இரு கூறுகள்
இன்றைய சமூகத்தில் முதலாளித்துவ ஆதிக்கம் இரண்டு கூறுகளைச் சார்ந்துள்ளது:
• நிர்ப்பந்தம் — காவல்துறை, இராணுவம், அரசு ஒடுக்குமுறை,
• ஒப்புதல் — கலாச்சாரத் தலைமை மற்றும் கருத்தியல் செல்வாக்கு.
அன்டோனியோ கிராம்ஷி, ஆளும் வர்க்கங்கள் அடக்குமுறையின் மூலம் மட்டுமல்லாமல், ஒப்புதலின் மூலமும் தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்கின்றன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
அவர் தனது சிறைக் குறிப்புகளில், ஆளும் வர்க்கம் தனது உலகக் கண்ணோட்டத்தை “பொதுப் புத்தி” என நிலைநிறுத்துவதன் மூலம் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தை நிறுவுகிறது என்று கூறுகிறார். பள்ளிகள், ஊடகங்கள், மதம், மற்றும் அறிவுசார் நிறுவனங்கள் நிலவும் சமூக ஒழுங்கை இயல்பாக்கி, அன்றாட சமூக உணர்வை வடிவமைக்கின்றன.
சாதி, வர்க்கம் மற்றும் சமூக மறுஉற்பத்தி
இங்கு நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய முக்கிய அம்சம் என்னவெனில், பொருளாதார அடித்தளம் மாறிய பின்னரும் பழைய சமூகக் கருத்துக்களும் அடக்குமுறை கட்டமைப்புகளும் நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்கக்கூடும் என்பதாகும்.
இந்தியாவில் சாதி ஒடுக்குமுறை, பழைய பொருளியல் உறவுகளில் வேரூன்றிய சமூக அமைப்பாகும். சாதி என்பது வெறும் கருத்தியல் அமைப்பு மட்டுமல்ல; அது வரலாற்றாக உற்பத்தி உறவுகளோடும், உழைப்புப் பிரிவினையோடும் பின்னிப்பிணைந்த சமூக அமைப்பாகும். அதேசமயம், அது தற்போதைய முதலாளித்துவச் சுரண்டலுக்குத் தக்க புதிய வடிவங்களையும் எடுத்துக்கொள்கிறது.
எனவே, இவ்வமைப்புகளை முற்றாக ஒழிக்க தீவிரமான சமூகப் போராட்டம் அவசியமாகிறது. குறிப்பாக, வேளாண் சமூக உறவுகளை மாற்றியமைக்காமல், வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்கொள்ளாமல் சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு முடிவுகட்ட முடியாது. அவ்வாறு செய்வது, அடித்தளத்தை மாற்றாமல் மேற்கட்டுமானத்தில் மட்டும் மாற்றம் கோருவதாகிவிடும்.
பொருளுற்பத்தியின் சமூக உறவுகளை மாற்றியமைக்காதபோது, ஒடுக்குமுறை தொடர்ந்து தன்னைத்தானே மறுஉற்பத்தி செய்துகொண்டே இருக்கும்.
நெருக்கடி மற்றும் புரட்சிகர மாற்றம்
நெருக்கடிக் காலங்களில், பொருளாதார அடித்தளத்தில் வெளிப்படும் முரண்பாடுகள் அரசியல் மேற்கட்டுமானத்திற்குள் விரிசல்களை உருவாக்குகின்றன. அத்தகைய தருணங்களில் ஆளும் வர்க்கம் தனது சட்டபூர்வத் தன்மையையும், ஒடுக்குமுறை ஆற்றலையும், சமூக ஒப்புதலையும் இழக்கத் தொடங்குகிறது.
ஆனால், இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் புரட்சி தானாகவே உருவாகிவிடாது.
அதனால்தான் லெனின் கூறுகிறார்:
“ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் விடுதலை, வன்முறைப் புரட்சியின்றி சாத்தியமற்றது மட்டுமல்ல; ஆளும் வர்க்கம் உருவாக்கிய அரசு இயந்திரத்தை நொறுக்காமல் கூட சாத்தியமற்றது.”
இதன் பொருள், அரசு என்பது நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல; அது வர்க்க ஆதிக்கத்தைப் பாதுகாக்கும் கருவியாகும் என்பதாகும்.
இவ்வகையில், அடித்தளத்திற்கும் மேற்கட்டுமானத்திற்கும் இடையிலான உறவு, மார்க்சியத்திற்கு ஒரு நடைமுறை சமூக மாற்றக் கோட்பாட்டை வழங்குகிறது.
தொழிலாளர்களும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், முதலாளித்துவ கருத்தியல் ஆதிக்கத்தைச் சவால் செய்யக்கூடிய சுயேட்சையான: அரசியல் அமைப்புகள், ஊடகங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், தொழிற்சங்கங்கள், மற்றும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள் ஆகியவற்றை உருவாக்க வேண்டும்.
நெருக்கடிகளின் போது, சமூகத்தின் நிலையற்ற தன்மையை அரசியல் ரீதியாகப் பயன்படுத்தி அதை புரட்சிகர மாற்றமாக மாற்றியமைப்பதே மார்க்சிய அரசியலின் மைய நோக்கமாகும்.
கட்டுரை சிறப்பு தோழர், கூடுதலாக கீழ் குறிப்பிட பகுதிக்கு விளக்கம் தெரிவித்தால் புரிந்து கொள்ள எளிமையாக இருக்கும்.
(இவ்வமைப்புகளை முற்றாக ஒழிக்க தீவிரமான சமூகப் போராட்டம் அவசியமாகிறது. குறிப்பாக, வேளாண் சமூக உறவுகளை மாற்றியமைக்காமல், வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்கொள்ளாமல் சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு முடிவுகட்ட முடியாது.)
நன்றி.